moskou.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    De Telegraaf stelt dat Wassila Hachchi 'ontmaskerd' is. Ontmaskerd als wat? Ach ja, dat laat de krant in haar 'zie-je-wel' stijl over aan de Telegraaf-lezer. Als deze er niet uitkomt (hetgeen best mogelijk is) dan helpt Geenstijl of The Post Online wel een handje. Conclusie, door deze media handig voorgekauwd aan de lezer: Wassila Hachchi is een potverteerder die op kosten van Henk en Ingrid voor Hillary Clinton gratis flyers loopt uit de delen. Stel je voor: ze ontvangt maar liefst 6800 euro bruto per maand! Links, want D'66, en nog half-Marokkaans ook, en (tromgeroffel) volgens Elsevier was ze ook geen hoogvliegertje.

    Als Wassila nu maar iets was uitgewijd over die hondenbeet, of die vermeende relatie met Pechtold, wellicht was het oordeel van de Nederlandse pers iets milder geweest. Maar nee, zij moest zich  zonodig opsluiten in Breda en haar moeder de journalisten laten afpingelen. En als zelfs die linkse Plasterk not amused is, hoe kan dat loedertje dan niet fout zitten? Ik ben getrouwd met een journaliste, dus ik weet hoe pissig ze worden van iemand die de kaken stijf op elkaar houdt. Kunnen ze echt niet hebben. Dan worden ze des duivels.

    Bij de meeste vertrekkende Kamerleden is de casus namelijk meestal veel simpeler. Er is een conflict met de fractie, of er komt een of ander lijk uit de kast rollen. Strafbladen, alcoholisme, steun aan militaire coupplegers, algehele dysfunctionaliteit: het is vaak heel begrijpelijk waarom een Kamerlid de bons krijgt. En na die uitleg hoor je niemand over dezelfde wachtgeldregeling waarvan het vertrokken Kamerlid gretig gebruik zal maken. Maar o wee als de zaak niet zo klaar als een klontje is en de betrokkene uitleg weigert!

    Ik snap Wassila best. Waarschijnlijk is er iets op het persoonlijk vlak gebeurd, dat tot nieuwe inzichten leidde. Als zoiets gebeurt en je bent midden dertig, logisch dat je dan even de balans opmaakt en een keuze maakt. Of het nu een hondenbeet, een verbroken relatie, of wat dan ook is. Tja, communiceren is ook een vak, en op dat punt vind ik dat Wassila het iets beter had kunnen doen. Maar ze zal ook wel een reden hebben waarom ze dat niet gedaan heeft. En misschien moet men daar binnen D'66 ook blij mee zijn. 

    Vind ik het een probleem als ze nu, levend op wachtgeld (overigens niet bevestigd) iets doet voor haar eigen loopbaan? Nee. Na drie maanden wachtgeld gaat de sollicitatieplicht in en kijkend naar haar indrukwekkende carriere denk ik dat deze dame gemakkelijk een passende baan vindt. De paar maandjes wachtgeld verdient ze zo weer in. Sterker nog, ze was het meest bijtende lid van de parlementaire enquete-commissie Woningcorporaties en dat is ook wat waard. 

    Als ze een zuipende, snuivende, frauderende, haatzaaiende nietsnut zou zijn geweest, dan was het een ander verhaal geweest. Maar op dit moment vind ik het geen enkel probleem dat Wassila even een nieuwe richting zoekt en daarbij gebruik maakt van een regeling die ook gebruikt wordt door mensen die veel minder respect verdienen. Zij verdient het wel weer terug.

    Dat kan niet gezegd worden van ex-Kamerleden van de PVV, die geen werk kunnen vinden.

    Reacties

    Er is veel gebeurd na april 2013, toen het stil werd op dit blog. Bijna dertig maanden heb ik dingen gewoon maar eens gadegeslagen, zonder ook maar de geringste behoefte om ergens commentaar op te leveren.

    Nederland kreeg een koning, Teeven mocht blijven en 2013 zou een jaar worden waarin de vriendschap tussen Nederland en Rusland danig op de proef gesteld zou worden. President Poetin werd, bij zijn bezoek aan Nederland, getrakteerd op regenboogvlaggen. De tweede man van de Nederlandse Ambassade, Onno Elderenbosch, werd in zijn appartement in Moskou overvallen, een Russische Ambassade-medewerker in Den Haag werd gearresteerd, een onder Nederlandse vlag varend Greenpeace schip de incidenten waren talrijk. Was het vriendschapsjaar 2013 een succes? Volgens velen niet, volgens sommigen wel. Ik denk dat mensen die aan culturele uitwisselingen meededen en vanuit Nederland naar Rusland of vice versa reisden, het allemaal best leuk vonden. Ook mensen uit het bedrijfleven die ik sprak, vonden het eigenlijk best wel nuttig en goed, ondanks de incidenten. Maar in politiek Den Haag vonden nogal wat Kamerleden dat het vriendschapsjaar een verspilling van tijd, moeite en geld was, vanwege de diplomatieke strubbelingen. Zelf vind ik het jammer dat 2013 een jaar vol schandalen was, de op zich goede betrekkingen onwaardig, maar als het heeft geleid tot betere persoonlijke, culturele en zakelijke contacten, ben ik alleen maar blij. Zelf heb ik me niet actief bemoeid met de festiviteiten, omdat ik niet houd van feestjes op commando. Daarnaast kwam het vriendschapsjaar op een ongelukkig moment, namelijk vlak voor dat elke investering in goede betrekkingen compleet zinloos zou gaan lijken.

    Dat Koning Willem-Alexander van Oranje-Nassau met zijn gade de Olympische Winterspelen in Sotsji bezocht, was een teken dat Nederland van harte bereid was om een diplomatiek oogje dicht te knijpen, als het ging om mensenrechten, corruptie en recente wederzijdse diplomatieke misdragingen. Zaken zijn zaken, zoals Ollie B. Bommel zou zeggen. Ten tijde van Sotsji 2014 stonden, een paar honder kilometer verderop, duizenden mensen op het Maidan-plein, het oneens met de beslissing van de regering Janoekovitsj om een Associatie-verdrag met de EU af te wijzen, ten gunste van nauwere economische betrekkingen met Rusland. Dat Rusland flink liep te stoken in Kiev -vrijwel openlijk- was geen aanleiding voor de Nederlandse regering om de delegatie af te zwakken. Integendeel: nog nooit was er een koningspaar afgereisd naar Winterspelen - het was de zwaarste delegatie ooit. Signaal: geen zorgen, Rusland. Voor ons is het business-as-usual. Natuurlijk was in Nederland de verontwaardiging best groot, maar niemand die er een echt principe-punt van maakte. Typisch Nederlands pragmatisme: de Koning stuur je naar de autocraat, de EU parlementatier naar het plein waar indirect tegen voornoemde autocraat gedemonstreerd wordt. Terwijl de kogels van sluipschutters hun eerste slachtoffers maakten, werd een Nederlandse, lesbische atlete hartelijk omhelsd door Poetin, waarna het biertje met Zijne Majesteit volgde.

    De foto van Poetin en Willem-Alexander met een biertje wordt door velen gezien als het bewijs dat Nederland, als het er op aankomt, niet de Prediker, maar de Handelsreiziger is. Economische belangen gaan boven mensenrechten. Ik krijg altijd een beetje de kriebels als mensen daar verschrikkelijk verontwaardigd over zijn en hard "zie je wel" roepen. Kriebels, omdat ik er dubbele gevoelens over heb. Zelf heb ik mensenrechten hoog in het vaandel staan, zoals eerdere artikelen in dit blog wel duidelijk zullen maken. Aan de andere kant snap ik dat Nederland en Rusland, die respectievelijk 8 miljard en 65 miljard euro aan goederen en diensten naar elkaar exporteren, zaken willen blijven doen. Wist u dat Nederland op de eerste plaats staat van Russische export-partners? Bij deze. Het was dan ook niet verwonderlijk dat, nadat Rusland de Krim annexeerde en een proxy-oorlog in de Donbass regio ging voeren, Nederland bepaalde geen koploper was bij het opleggen aan sancties aan Rusland. Er werd weliswaar meegestemd met andere EU-landen, maar er was geen politicus die opriep tot strengere en meer ingrijpende sancties. Daarvoor was wel wat meer nodig.

    "Wel wat meer" gebeurde, zoals we allemaal weten, op 17 juli 2014, toen een BUK-raket een Boeing 777 met 298 inzittenden, twee-derde Nederlanders, in de lucht deed exploderen. Dit was een gebeurtenis waarop niemand had gerekend, inclusief Rusland, en het dwong alle partijen om de diplomatieke hakken stevig in het zand te zetten. Dat Nederland zich opwierp als leider van het onderzoek was logisch en gebruikelijk, maar diplomatiek ook een tactische zet. Als objectief onderzoeker hoef je je namelijk niet al te hard mee te lopen met hen, die het nu helemaal met Rusland gehad hadden. Dus na de nogal emotionele toespraak van Frans Timmermans bij de VN-vergadering, werd het stil. Pas ruim een jaar later, toen het onderzoeks-rapport van de OVV gepresenteerd werd, was er enig tumult. De fabrikant van de BUK-raket organiseerde de ochtend voor de presentatie een persconferentie, die zich als volgt laat samenvatten. Dia, blablabla, nog een dia, blablabla, explosie, blablabla, nog een dia en nog een explosie, blabla, bla, conclusie: wij hebben het niet gedaan. Het verbaast me trouwens met dit soort persco's door Rusland altijd hoe weinig rekening men houdt met de marketing van het verhaal: gebrekkige vertalingen, flets uitziende woordvoerders en onleesbare slides. Hoe dan ook, het stond in schril contrast met de niet minder dan gelikte presentatie verzorgd door de OVV.

    Begrijp dat woord "gelikt" alstublieft niet verkeerd. Ik zou ook de term "prachtig verzorgd" kunnen gebruiken, maar elke positieve term in combinatie met de ramp met MH17 en de nasleep is eigenlijk ongepast. Wat ik ermee bedoel is dat ik het, net als de repratrieing van de lichamen, indrukwekkend vond. Eerst werd de nabestaanden gelegenheid gegeven om de bevindingen te vernemen en met de leider van het onderzoek te spreken. Daarna pas de internationale pers: zo hoort het. En de presentatie aan de internationale pers en alle andere geinteresseerden was en is gewoon ongelofelijk goed verzorgd! De presentatie, in een hangar met de Boeing 777 gedeeltelijk gereconstrueerd op de achtergrond, voorzien van animaties die de slides van de Russen naar de jaren 80 verbanden, had niet beter gekund. En er is ook een website, met materiaal in diverse talen, ook in het Russisch. Zo hoort het. Een, weliswaar onbedoelde (?), image-builder van heb ik jou daar. En daarna werd het weer stil...

    Ondertussen spelen weer andere dingen. Er zijn mensen die roepen dat het Nederlande volk "in verzet moet komen". De leider van de grootste politieke partij in de peilingen noemt de volksvertegenwoordiging een 'nep-parlement', iets wat niet alleen ruikt naar fascisme, maar er zelfs heel hard naar stinkt. Syrische vluchtelingen worden in gastvrij Nederland verwelkomd met vuurwerk en bedreigingen, terwijl mensen die proberen een redelijke discussie te voeren over de komst van een asielzoekers-centrum te horen krijgen dat er een 'piemel' in ze gestopt moet worden. Volwassen mensen vallen elkaar aan over een kinderfeest, verstoren het zelfs, omdat een fatsoenlijke discussie over Nederland's koloniale verleden en onze mentaliteit blijkbaar teveel gevraagd is. Dezelfde mensen die de regering 'nep' vinden en beschuldigen van het in de doofpot willen stoppen van de MH17-affaire, roepen op tot een referendum tegen een associatieverdrag tussen de EU en Oekraine, gebaseerd op argumenten die rechtstreeks uit de Russische propaganda-machine komen.

    Misschien, als ik wat vaker in Nederland zou komen, zou ik het snappen. Ondertussen ben ik zo ver-on-Nederlandst (getuige dit woord) dat ik wel meer dingen niet meer snap (zoals het vrijwillig levenslang in schuld willen leven met een hypotheek en het aanhouden van vieze schoenen in huis). Zo van een afstandje kijkend naar Nederland, lijkt het me dat rabiate populisten meer en meer het publieke en politieke debat gaan domineren. Dit is alleen mogelijk als er sprake is van een algehele maatschappelijke cerebrale degeneratie (iets wat over het algemeen korreleert met xenofobie en de populariteit van zogenaamde 'volkszangers'), of als de slimmere medemens het even beu is om zich al te druk te maken. Volgens mij is het een combinatie. Of, zoals Charles Bukowski schreef: “The problem with the world is that the intelligent people are full of doubts, while the stupid ones are full of confidence.”

    Reacties

    29 april: in Amsterdam vraagt men zich hardop af of het, tijdens de strandrellen in Hoek van Holland falende, communicatiesysteem C2000 morgen wel dienst zal doen. Misschien is het een beetje laat om dat nu nog zeker te moeten stellen. Eberhard van der Laan heeft gelukkig elke Lone Wolf hoogstpersoonlijk in beeld. Een dame uit Californië heeft zich als eerste geïnstalleerd op de Dam (opletten, Eberhard!) Willem Alexander repeteert de inhuldiging van morgen nog maar een keertje. En, we zouden het bijna vergeten, Hans Wijers, voorzitter van het Nationaal Comité Inhuldiging, geeft toe dat er met het Koningslied een "inschattingsfout" is gemaakt. Ook dat is een beetje laat, net als het voorstel om scholieren nog even de tekst, ditmaal zonder taalfouten, te laten herschrijven.

    Morgen om 17:30 zoomen de camera's van televisiestations uit maar liefst 68 landen in op Ahoy, waar 33 zelfbenoemde "sterren" en 5 euro betalende bezoekers ons laatste restje culturele geloofwaardigheid publiekelijk om zeep gaan helpen. Een bizarre tekst op een ranzig melodietje, compleet met een misplaatste "rap". Drie vingers in de lucht. Willem. Zo gaan we blijkbaar om met historisch en cultureel erfgoed. Het volkslied (1e en 6e couplet) zouden volstaan hebben, maar het door Comité dacht er anders over. Er moest geld verdiend worden en er waren genoeg exhibitionisten te vinden. Dat het merendeel van Nederland braakt van deze wanstaltige vertoning, dát zal niet in beeld komen. En daar zit je dan. Tussen al die andere vorsten en vorstinnen, die beleefd hun gedachten (what the fuck is this?) achter een glimlach verbergen, terwijl ze het drama zich zien voltrekken op een groot scherm... Ik zou niet weten waar ik het zou moeten zoeken van schaamte.

    Echter, tot die tijd moet natuurlijk al het andere wel goed gaan. Één eenzaam wolfje en een falend communicatiesysteem kunnen een hoop roet in de broodjes warm vlees gooien. Morgen is al zo'n dag met triggers voor mensen met psychische problemen. Mensen die veel vaker niet meer in beeld zijn, zeker sinds in 2011 besloten is om 400 miljoen te bezuinigen op psychische hulpverlening. De kosten van C2000 zijn niet bekend, maar overstijgen zeker de grens van 1 miljard. Stel nou dát er hierdoor iets misgaat: is dat dan ook weer een "inschattingsfout"? Of een "incident"? 

    11 dagen geleden riep Fred Teeven in de Tweede Kamer dat hij moest "Optreden, en niet aftreden." Dat naar aanleiding van een vernietigend rapport over de behandeling van Alexander Dolmatov. Een "incident" volgens Teeven. Een systeem-fout volgens de rapportage, dus er zullen nog wel meer "incidenten" volgen. U vraagt zich misschien af waar ik heen wil.

    We zijn er erg goed in om achteraf zaken te beoordelen als "inschattingsfout", of "incident", en daarmee als afgewikkeld te beschouwen. Foutje, bedankt. We zullen optreden, niet aftreden: niet terugkijken, niet analyseren, maar volle kracht vooruit. Tot we weer ergens tegenaan botsen.

    C2000, Koningslied, Dolmatov: drie onderwerpen waar we met z'n allen maar wat aanmodderen. Blind voor gevolgen, blind voor de omgeving, blind voor onszelf. Ik hoop dat morgen alles goed gaat en dat we allemaal een leuke dag hebben. Ik hoop ook dat op het laatste moment besloten wordt om de Josti-band op te laten treden in Ahoy: zet die mensen maar in de schijnwerpers. Liedje zingen voor de koning en koningin, altijd leuk. En het mag van mij gewoon iets zijn als "Lang zul je leven in de gloria". Zonder pretenties, recht uit het hart. En die zelfvoldane semi-talenten? Laat die maar doen wat Sanne Wallis de Vries suggereerde:

    De makers van het voor straf langs azc's om aldaar exact hetzelfde lied voor azielzoekers te zingen. 'Daar sta je dan' (https://twitter.com/SanneWallis/statuses/325604505133645824).

     Prettige 30 april toegewenst!

    Reacties

    Voor wie het nog niet wist: 2013 is het jaar waarin de eeuwenoude betrekkingen tussen Nederland en Rusland gevierd worden. Ideetje van Medvedev, al een tijdje geleden.

    Nu ben ik altijd wel te porren voor een feestje, dus ik houd het programma, op de speciale website http://www.nlrf2013.nl/ in de gaten. In Nederland zijn er al volop leuke activiteiten gaande: talloze toneelgroepen, orkesten, galeries en musea zijn al volop bezig. Hier in Moskou merk ik echter nog niks.

    Dat heeft er misschien mee te maken dat de officiële opening pas op 9 maart is. In Nederland. En ook hebben we natuurlijk niet een goede beurt gemaakt met dat incident in dat uitzetcentrum. Aan de andere kant, die troonswisseling, ja, dat gaat er hier ook in als zoete koek, hoor. Één-één, wat betreft de score in het nieuws. Bovendien wordt het hele feest strak gecoördineerd door de wederzijdse BuZa's, dus men zal niks de pret laten bederven. Ik denk dat het gewoon nog een beetje op gang moet komen. 't Zal best allemaal heel leuk worden.

    Neem nou dat Nederlandse Festival in Gorky Park. Dat wordt super, hoewel ik vraagtekens heb bij de planning. In September heb je, als je mazzel hebt, mooi nazomerweer. Maar met een beetje pech regent het dan al. En geloof me, het kan hier gieten, hoor! Zou triest zijn voor die kaasmeisjes. Overigens ga ik daar ook iets doen hoor, op dat festival. Ik heb al een geïnteresseerd eet-tentje gevonden, waar ik iets ga organiseren. Wat dat is, weet ik al, maar nog niet helemaal zeker. Maar ja, dat is pas over zeven maanden en ik wil wel een beetje eerder plezier hebben.

    Kijk, in Nederland máken we er wat van. Verwacht op korte termijn iets als "Rusland-weken bij Albert Heijn". Zo van: matroesjka kado, spaar ze allemaal. Vette korting op de kaviaar en de pelmeni. En, vooruit, ook op het ijs. Ik kan die man in de reclames al voor me zien met een bontmuts op. Een beertje bij een volle tank bij Shell. Postcodeloterij verloot een Lada. Gall & Gall gaat stunten met de vodka. Op de zaterdag een balalaika-concertje in het winkelcentrum. Zo wordt dat in Nederland aangepakt!

    Maar hier? Karige boel, verwacht ik. Misschien dat de Edammer een weekje in de aanbieding zal liggen, maar daar houdt het dan wel mee op. Verder zal het denk ik niet echt breed gaan leven. Maar ik hoop van wel.

    Misschien dat het toch even allemaal steviger gepromoot moet worden. En daarom dacht aan de viering van Koninginnedag. In Nederland zal iedereen losgaan, dat moeten we ook in Moskou doen! Heineken en Amstel zitten hier al, en als die het sponsoren, kan je een enorme opkomst verwachten. We maken het leuk, met een podium waarop bands spelen en Nederlandse poezie voorgelezen wordt. We doen een vrijmarkt, oud-Hollandse spelletjes, feestboten, feesttenten, Vietnamese loempia's, en we gaan hossen. We vliegen Tiësto in voor een rave op het Rode Plein, we gaan de stad oranje kleuren! Dat dacht ik.

    Alles was akkoord met het stadsbestuur. Tot we het over de kleur gingen hebben.

    Reacties

    De titel van dit artikel is een uitspraak van een hoofd bij de IND in Amsterdam ergens in 1996. Ik interviewde de man destijds voor mijn afstudeerscriptie. Deze scriptie ging over de implicaties van het koppelen van twee systemen: de GBA (Gemeentelijke basisadministratie) en het VAS (Vreemdelingenadministratiesysteem) van de politie. Ik probeerde er achter te komen hoe hierover gedacht werd op verschillende beleidsniveaus, om de beslissing tot het koppelen (en de problemen die het met zich mee bracht) te analyseren. Doel van de koppeling was het onmogelijk maken om illegale vreemdelingen een beroep te doen op sociale voorzieningen. Het project verliep redelijk rampzalig en werd een typisch voorbeeld van een falend ICT-avontuur bij de overheid. Daarnaast, het wettelijk kader was ook niet stevig: de Koppelingswet werd door de Eerste Kamer verworpen met de boodschap dat het huiswerk maar eens gedaan moest worden. Een mank paard achter de wagen spannen, heet dat.

    In mijn scriptie trok ik de voorzichtige conclusie dat men niet helemaal goed wist waar men mee bezig was en waarom, en dat bleek dus ook in de praktijk.

    Terug naar Amsterdam, naar die middag in 1996. Van de man van de IND wilde ik niet alleen weten of hij de koppeling een nuttig instrument vond, maar ook of hij een eigen opvatting had over de vreemdelingen, waarvan zo gevreesd werd dat ze de ruif leeg kwamen eten. "Weet je wat ik altijd zeg? De duit en de fluit regeren de kluit." En hij legde het uit.

    De duit staat voor geld en de fluit staat voor liefde en geluk. En de kluit staat voor ons, mensen. We laten ons bij alle beslissingen leiden door de motivatie om gelukkig te zijn en ook nog wat te eten te hebben. Als jij en je gezin lopen te sterven van de honger, dan ga je je heil automatisch ergens anders zoeken. Word je ongelukkig gemaakt door een wrede regering of, erger, direct in je bestaan bedreigd, dan ga je ook. Als je van iemand houdt die ergens anders woont, dan wil je bij die persoon zijn en dan ga je dus ook. Iedere vluchteling, politiek of economisch, heeft een eigen legitieme reden om naar Nederland te komen. Dat sommige categorieën wel toegelaten worden en andere niet, zegt niks over de motieven van de vreemdeling. 

    Ik vroeg hem of hij geloofde dat er ook vluchtelingen zijn die hier komen, puur en alleen met het doel om een beroep te doen op onze royale sociale voorzieningen? Er zal een enkeling tussen zitten, vond hij, maar die is dan slecht geïnformeerd. Zo makkelijk gaat dat immers niet en dit soort personen valt al bij de eerste gesprekken keihard door de mand. Het merendeel van de vluchtelingen bestaat uit mensen die zich oprecht gedwongen zien om het vaderland te verlaten, iets wat bijna altijd een erg moeilijke beslissing zal zijn geweest. Iedere afwijzing is voor de betrokkenen daarom allereerst een heel triest verhaal.

    In de Vreemdelingenwet 2000 werd ontmoediging het officiële beleid. Afkeuren moest tot uitzetting gaan leiden en de mogelijkheden voor asielzoekers om beslissingen aan te vechten werden flink beperkt. Er kwam zelfs een speciale minister voor, de handen moesten maar eens uit de mouwen. Ondertussen werd de beeldvorming tegen buitenlanders in het algemeen steeds negatiever, onder de invloed van het opkomend populisme. De benoeming van Rita Verdonk betekende dat ruim drie jaar lang een vos het kippenhop bewaakte. Tien jaar lang bestond er een voor Vreemdelingenzaken. Nu de transformatie van een humaan naar inhumaan beleid compleet is, is de minister afgeschaft en is er niemand om leiding te geven aan het puinruimen.

    Dit is opmerkelijk, want in augustus 2012 heeft de Nationale Ombudsman een zoveelste vernietigende rapport over het Asiel- en Immigratiebeleid uitgebracht. Dit keer gaat het over de uitzetdetentie, maar er is veel meer: http://www.nationaleombudsman-nieuws.nl/vreemdelingen.

    Vanochtend lees ik dan het bericht dat de IGZ nu maar eens de detentie-centra gaat bezoeken om te zien om de medische zorg wel in orde is. Nou, ik ben benieuwd... Heeft volgens de IGZ overigens niks met de zelfmoord van Alexandr Dolmatov te maken. Als ze nou zouden zeggen dat het er wèl wat mee te maken heeft, dan zou ik er misschien nog in willen geloven dat er een gevoel van urgentie is en een bedoeling om zaken te verbeteren. Maar Alex Brenninkmeijer heeft het bij het rechte eind: er is niet de bereidheid om kritisch naar eigen handelen te kijken. Dat voorspelt ook weinig goeds voor het onderzoek naar Dolmatov's dood.

    Na de koppeling VAS-GBA heeft onze overheid zich in nog veel meer ICT-projecten verslikt. C2000, van de politie, faalde op het moment dat het echt nodig was (de strandrellen), een mega-project bij de Waterschappen bleek een complete desinvestering, en zo schijnt er jaarlijks 4 miljard Euro te verdampen! En dat gaat al jaren zo. Voor ongeveer hetzelfde bedrag zijn we collectief eigenaar geworden van nog een bank. De rijdende (ahem) zuurstok Fyra: binnenkort te voelen in de portemonnee van de reiziger, ministerie van Infrastructuur en Milieu zwijgt in alle talen.

    Je kan als overheid natuurlijk asielzoekers en andere immigranten willen ontmoedigen naar Nederland te komen door een afschrikwekkend beleid te voeren, maar dat is natuurlijk niet effectief als de vreemdeling tegelijkertijd ziet hoe diezelfde overheid met geld loopt te smijten naar allerhande zinloze exercities! Daarmee geef namelijk het omgekeerde signaal af. Daarmee lok je ze alleen maar. Immers, de duit en de fluit...

    Reacties

    Op vrijdagmiddag, nadat duidelijk is geworden dat via de Nederlandse Ambassade geen informatie boven zal komen, proberen vrienden en de moeder van Dolmatov met het Russisch Consulaat in Den Haag op te nemen. De pogingen zijn vruchteloos. Sveta doet ook een poging. Als harcore journaliste krijgt ze gewoonlijk iedereen aan het praten, maar ook zij loopt op tegen een gesloten vesting. Het nummer voor spoedgevallen weigert informatie te geven. Sveta's reactie: maar als dit geen spoedgeval is volgens jullie, wat dan wel!? Nul op het request. De familie moet maar tijdens kantooruren gaan bellen.

    Zaterdag begint rustig, maar wel kijken zowel Sveta en ik meteen hoe de zaak Dolmatov in het nieuws is. Op dat moment zijn de meningen in Rusland al gevormd. In de Nederlandse pers beperkt de berichtgeving zich tot "de feiten". Ook de persverklaring van Onno Elderenbosch op vrijdagmiddag is niet te zien. Sveta vertrekt, want Stanislav Markelov en Anastasia Baburova worden door de Antifascistische beweging herdacht met een betoging en zij moet verslag doen.

    Op dat moment besluit ik snel de eerste twee artikelen in deze reeks te schrijven en te plaatsen, om even de indrukken van me af te schrijven. Vervolgens graaf ik de auto uit, en rijd met mijn jongste dochter naar het Lefortovo-park: lekker even van de hellingen afglijden! Bij terugkomst kook ik voor de kids, werp even een blik op de emails, facebook en twitter. Ik besluit even de vragen aan de Kamercommissie te tweeten.

    Ondertussen is al duidelijk aan het worden dat er fouten gemaakt zijn. Volgens advocaat Marq Wijngaarden, veteraan op het gebied, had zijn client nooit in het uitzetcentrum geplaatst mogen worden, omdat er een beroep liep. Dolmatov was legaal in Nederland. Maar ook wordt duidelijk dat Dolmatov een lange tijd "onder water" geweest is, dat er geen contact met hem mogelijk was. Wat is er in die tijd gebeurd? Oleg Kashin tweet de zelfmoordbrief. 

    Dan komt er 's avonds opeens een reactie. Het blijkt dat Geert, de directeur van de organisatie United Against Racism, die Dolmatov op weg heeft geholpen bij de aanvraag, ook de Ambassade heeft benaderd. Hij is natuurlijk veel beter ingevoerd op de zaak dan ik, dus we besluiten informatie en contacten uit te wisselen. Goed om te zien dat de professionals zich al vanaf het eerste moment druk maken.

    Van Geert verneem ik ook wat opmerkelijke zaken, die me vooral vertellen dat er heel actief aan Dolmatov's zaak gewerkt is door ondersteunende organisaties en mensen. Maar ook dat Dolmatov verre van het enige slachtoffer is van de wens van "Fort Europa" om vluchtelingen zoveel mogelijk te weren. Sinds 1993 zijn al meer dan 17.000 vluchtelingen dodelijk slachtoffer van het asielbeleid geworden.

    Op zaterdagavond en zondagochtend worden informatie en contacten uitgewisseld, onder andere ook met een bevriende journaliste die op zondag naar Nederland afreist. Nog meer professionals dus. Het is nu te hopen dat het mogelijk gaat zijn om de onderste steen boven te krijgen. Maar, zoals het er naar uitziet, wordt het diep graven en onder de grond zou wel eens een zeer taaie kleilaag kunnen zitten. Daarover later meer...

    Reacties

    18 januari. Gazeta.ru heeft een artikel gepubliceerd waarin de informatie staat die Sveta bovengekregen heeft. Het artikel gaat viral en er wordt constant gebeld. Ook zijn er twee Gazeta.ru journalisten afgereisd naar Koroljev, waar Dolmatov's oude moeder woont. Het blijkt dat zij als eerste het slechte nieuws aan haar brengen. Oei!

    De griffier van de Tweede Kamercommissie voor Veiligheid & Justitie (Commissie V&J) bevestigt de ontvangst en geeft als procedurele behandeldatum 6 februari aan. Nou, afwachten of ze willen antwoorden dus.

    Sveta brengt een bezoekje aan de Nederlandse Ambassade en levert daar de vragenlijst af. Daarna haalt ze haar spullen op en gaat sporten.

    Ik ga verder met het maken van een demo voor een potentiële klant. Dolmatov en alles wat er mee te maken heeft zet ik uit mijn hoofd.

    De rust is van korte duur. Sveta belt me. Maxim Solopov, goede vriend van Alexander Dolmatov en een goede bekende van Sveta, probeert de Nederlandse Ambassade te bereiken, om namens Dolmatov's moeder inlichtingen in te winnen. Zij tast namelijk in het duister over wat er nu precies gebeurd is en hoe en wanneer het lichaam van haar zoon naar Rusland gebracht zal worden. Ik bel Solopov en vraag hem wat er precies aan de hand is. "Er wordt me verteld dat de persoon die mijn vragen kan beantwoorden, niet aanwezig is."

    Ik kan me voorstellen hoe dat gaat. Maxim belt, de Russische telefoniste neemt op en poeiert hem af. Hij is immers een Rus en het enige wat de Ambassade doet voor Russen is visumaanvragen afhandelen. Daar komt-ie nooit door.

    Ik bel vanaf het vaste nummer de Ambassade. Een Russin neemt op in het Engels en ik vraag meteen of ik een Nederlander aan de lijn mag. 't Klinkt misschien wat arrogant, maar ik weiger om door mijn Ambassade in een andere taal dan het Nederlands tewoord gestaan te worden.

    Een vriendelijke dame legt me uit wat er aan de hand is: Dolmatov is een Russisch burger en eerste aanspreekpunt is daarom de Russische Ambassade in Nederland. Zo werkt het nou eenmaal en dat is ook logisch. Ik accepteer de uitleg en vertel dat ik de informatie door zal geven aan de nabestaanden van Solopov. Wel vraagt de dame mij uitgebreid wie ik ben, hoe ik in het verhaal sta, waarom ik mijn vragen stel en of ik journalist ben. Op het laatste antwoord ik: "Nee, en ik ben het ook niet van plan te worden!"

    Een half uur later word ik teruggebeld op mijn mobiel. De Ambassade. Dezelfde mevrouw. De plaatsvervangend Ambassadeur, Onno Elderenbosch wil me spreken. Na even wachten gebeurt dat. Elderenbosch legt me nogmaals uit hoe het gaat en neemt de tijd om dat te doen. Ik vertel hem dat ik zijn uitleg logisch vind: even logisch is natuurlijk dat de familie van Dolmatov het allereerst probeert om via de Nederlandse Ambassade aan informatie te komen. Dat snapt hij ook. Maar hij kan en mag niks doen. De Russische Ambassade in Nederland en het Ministerie van Justitie zijn aan zet. 

    We praten nog even over het Vriendschapsjaar en Elderenbosch informeert nog wel even naar wie ik ben, wat ik doe, hoe lang ik al in Moskou ben, of ik de Nederlandse Club Moskou bezoek. We spreken beiden de hoop uit om elkaar nog eens tegen te komen dit jaar. Ook bedankt hij mij voor "het bemiddelen".

    Ondertussen heeft de 3e secretaris van de Nederlandse Ambassade even mijn doopceeltje op LinkedIn gelicht. Prima, dat mag best. Zou ik ook doen.

    's Avonds wordt mijn naam, en het sturen van de vragen aan de Commissie V&J, genoemd door Gazeta.ru. Ook best, waarom niet. Zolang maar duidelijk is dat ik kritisch naar mijn eigen overheid kijk met mijn eigen redenen. Niemand heeft op dit moment nog gelijk, wat mij betreft...

    Reacties

    Op 17 januari in de middag verschijnen de eerste berichten in de Russische sociale media. Alexander Dolmatov is dood. Hij zocht asiel in Nederland, maar dat verzoek is geweigerd. 's Ochtends is hij dood aangetroffen in het Detentie-centrum in Rotterdam.

    Sveta's telefoon staat roodgloeiend. We hebben immers jaren in Nederland gewoond en ze heeft ook een Nederlands paspoort. Of ze iets weet. Nee, niks dus. Nog niet. Maar al snel weet ze contact te leggen met iemand van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM): een vriendin met wie ze ooit samen de verplichte cursus Nederlands in Den Haag volgde.

    Over de vermoedelijke zelfmoord van Dolmatov is nog weinig bekend. Over de afwijzing van zijn asielverzoek officieel ook niet. Maar de vriendin bij IOM kan wel een aantal mogelijke redenen verzinnen:

    • Rusland staat niet bekend als onveilig land. In de ogen van de IND is Rusland een democratie, afgezien van recente ontwikkelingen. Op zich dus al vrij kansloos om als Rus in Nederland asiel aan te vragen.
    • Het verhaal van Dolmatov is wellicht niet geloofwaardig gevonden. Hij heeft het waarschijnlijk niet hard kunnen maken dat hij echt gevaar loopt.
    • Het Vriendschapsjaar tussen Nederland en Rusland vindt dit jaar, 2013, plaats. Toewijzing van asiel zou diplomatiek grote impact hebben. Wellicht is er dus druk uitgeoefend.

    Ondertussen wordt bekend dat er bij Dolmatov een brief gevonden is. Uit die brief zou niet blijken dat zijn zelfmoord ook maar iets te maken heeft met de afwijzing van zijn verzoek. Dat lijkt onlogisch. Ook blijkt dat hij op zondag 13 januari twee mislukte zelfmoordpogingen ondernomen heeft. Als dat bekend was, hoe heeft hij dan de derde keer kunnen slagen? Er waren geen bewakingscamera's in zijn cel, en ook dat is vreemd als je bedenkt dat hij suïcidaal was.

    Hoewel het te ver gaat om te zeggen dat de zelfmoord diplomatiek goed uitkomt, is het een feit dat het Vriendschapsjaar 2013 niet meer politiek bedorven kan worden door een aanvraag voor politiek asiel door een Russische oppositionist. Nederland hoeft geen duivelse keus meer te maken, Rusland hoeft niet boos te worden. Maar ja, een Russische asielzoeker die, in detentie, dus in Nederlandse gevangenschap, zelfmoord pleegt... Je kan je afvragen wat diplomatiek erger is.

    In de Russische (sociale) media wordt echter al de conclusie getrokken dat Dolmatov door Nederland geofferd is. En hoewel dat scenario denkbaar is, is de conclusie voorbarig.

    Maar dat geldt ook voor de aanname dat de zelfmoord niks te maken heeft met de afwijzing van het verzoek. Zelfmoord is een wanhoopsdaad. Misschien was de afwijzing de laatste druppel? Zelfs als er geen causaliteit is, dan is er nog altijd relativiteit.

    Vragen, vragen, en nog eens vragen. Ik besluit ze op te schrijven. Het resultaat staat in het vorige artikel.

    Waarom heb ik deze vragen naar de Tweede Kamer gestuurd? Hierom:

    • De Nederlandse democratie geeft mij de gelegenheid om op deze manier het doen en laten van onze overheid kritisch te bekijken. Dat is mijn recht.
    • Ik geloof niet in samenzweringstheoriën, maar anderen wel. Als Nederland neergezet wordt als een land dat asielzoekers offert voor politieke doeleinden, dan schaam ik me. Ook zal ik daar, als Nederlander in Rusland, last van krijgen.
    • Ik heb, desalniettemin, het idee dat er wellicht niet volledig zorgvuldig gehandeld is.
    • Als in ons land een gast van een bevriend land overlijdt, dan moeten we, als goede gastheer, duidelijk maken wat er gebeurd is. Als mij iets in Rusland zou overkomen, dan zou ik ook willen dat gekeken zou worden naar het hoe en wat.

     

    Reacties (1)

    Ongetwijfeld zal u het bericht bereikt hebben dat de Russische activist Aleksandr Dolmatov, die in juni 2012 politiek asiel aangevraagd heeft in Nederland, op donderdag 17-01-2013 dood is aangetroffen in het Detentiecentrum Rotterdam aan de Portelabaan 7. Als doodsoorzaak is zelfmoord aangegeven. Zijn asielverzoek was afgewezen en voor zover mijn informatie strekt, was er bezwaar aangetekend.

    De dood van Aleksander Dolmatov veroorzaakt in Rusland ophef.Via Twitter wordt al opgeroepen tot protesten bij de Nederlandse Ambassade in Moskou. Geroepen wordt dat Dolmatov "geofferd" is ten gunste van het Vriendschapsjaar 2013 tussen Nederland en Rusland. De oppositie heeft het al over "first blood", de eerste dode die valt in hun strijd. En hoewel in het nieuws wordt gemeld dat in Dolmatov's afscheidsbrief zijn afwijzing en angst voor terugkeer geen rol speelden bij zijn zelfmoord, valt niet te ontsnappen aan de indruk dat bij een toewijzing, de zaken anders waren gelopen. Daarnaast wemelt het in de pers van de vermoedens (ook/vooral bij Nederlandse journalisten) dat de asielaanvraag van Dolmatov onder diplomatieke druk is afgewezen.

    Aan vermoedens heb je niks. Aan antwoorden veel meer.

    Ik ben een in Moskou wonende Nederlander met een permanente verblijfsvergunning alhier. Mijn echtgenote heeft, net als mijn twee dochters, zowel de Nederlandse als de Russische nationaliteit. Zij is trouwens journaliste, schrijvend voor wat hier de "liberale pers" genoemd wordt; kritisch op het Kremlin. Ook zij is ondertussen al eens ondervraagd door de FSB, hetgeen hier en internationaal in het nieuws was. Zelf ben ik zeer actief in de "Expat.ru" community, waarin buitenlanders en Russen met elkaar communiceren en dingen organiseren. Beiden zijn we bovenal Nederlandse kiesgerechtigden en voorstanders van een transparant en eerlijk handelende overheid, op een kritische manier gecontroleerd door een parlement.

    Vandaar dat U hieronder een gerubriceerde lijst met vragen aantreft. Uiteraard verzoeken wij U deze te beantwoorden. Mocht dit echter niet in alle gevallen lukken, hetgeen we ons kunnen voorstellen, dan kunt U, als volksvertegenwoordiger wellicht de moeite nemen onze vragen de Uwe te maken.

    Deze brief gaat in eerste instantie naar de Tweede Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie. Daarnaast zal de brief doorgestuurd kunnen worden naar de dienst Voorlichting van de IND, eventuele andere Kamercommissies (BuZa, BiZa), maar we willen niet iedereen overspoelen met vragen. Wellicht zullen enkele van de leden van Uw commissie nog apart gewezen worden op deze brief en de vragen. Tenslotte zal mijn echtgenote, als journaliste, de Nederlandse Ambassade in Moskou onderstaande vragen ook aanbieden.

    In afwachting van uw reactie(s),
    met vriendelijke groet,
    [ondertekening]

    VRAGEN AAN DE COMMISSIE VEILIGHEID EN JUSTITIE VAN DE TWEEDE KAMER DER STATEN-GENERAAL

    Over de afwijzing van het asielverzoek van Aleksandr Dolmatov:

    • Een bron binnen de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) vertelde ons dat Dolmatov's verzoek waarschijnlijk is afgewezen omdat Rusland, op papier, als "democratie" te boek staat bij de IND en niet als een "gevaarlijk land".
      • Wat is precies de status/classificatie van Rusland in de beoordeling door de IND?
      • Wanneer is deze status/classificatie (vast)gesteld?
      • Wordt deze status/classificatie periodiek herzien?
      • In hoeverre zijn de recente politieke ontwikkelingen in Rusland, waarover o.a. de OESO zich ernstig zorgen maakt, relevant voor de status/classificatie van Rusland in de beoordeling van asielaanvragen?
      • Kan een Russische asielaanvraag überhaupt kans maken?
    • Aleksander Dolmatov's verzoek om asiel werd ondersteund door een in het Russisch opgestelde brief van de non-profit organisatie van advocaten Agora, die dissidenten ondersteunt. In deze brief wordt benadrukt dat Dolmatov gevaar zou lopen bij terugkeer naar Rusland.
      • Op grond van welke overwegingen is de asielaanvraag van Aleksandr Dolmatov afgewezen?
      • Waarom heeft de melding over doodsbedreigingen niet geleid tot een voor Dolmatov positieve beslissing?
      • Waarom heeft de vrees voor politieke vervolging niet geleid tot een voor Dolmatov positieve beslissing?
      • Zouden, om maar even een parallel te trekken, de inmiddels veroordeelde leden van Pussy Riot zodoende ook niet als politiek vluchteling geaccepteerd zijn?
      • Zou, om nog maar een parallel te trekken, iemand als de overleden advocaat Magnitsky in aanmerking gekomen zijn voor een asielstatus?
    • Er wordt in diverse media gesuggereerd dat de afwijzing van Dolmatov's asielverzoek onder politieke, c.q. diplomatieke druk genomen is. Toewijzing zou ongetwijfeld een weerslag hebben gekregen op de betrekkingen tussen Nederland en Rusland, wellicht gevolgd door (asymetrische) sancties. Daarnaast zou het Vriendschapsjaar 2013 in een koelere sfeer gaan verlopen.
      • Hebben er politieke/diplomatieke overwegingen een rol gespeeld bij het afwijzen van het asielverzoek?
      • Zo ja, welke?
      • Zo nee, waarom niet en hoe is dat te controleren?
      • Heeft de Russische regering, en in welke hoedanigheid, druk uitgeoefend op Nederland om Dolmatov's asielverzoek af te wijzen?
      • Heeft dezelfde partij verzocht om Dolmatov terug te sturen naar Rusland?

    Over de omstandigheden rond het overlijden van Aleksandr Dolmatov:

    • Op zondag 13 januari zou Aleksandr Dolmatov al twee zelfmoordpogingen hebben ondernomen.
      • Kan dit bevestigd worden en, zo ja, hoe? Of ontkend en, zo ja, hoe?
      • Heeft Aleksandr Dolmatov eerder blijk gegeven van psychische klachten?
      • Wanneer is Aleksandr Dolmatov suïcidaal geworden?
      • Hoe is er omgegaan met de suïcidale geestelijke gesteldheid van Aleksandr Dolmatov?
      • Heeft Aleksandr Dolmatov tijdens zijn verblijf in de diverse centra medische/psychische zorg gevraagd en/of gekregen? Welke?
    • Aleksandr Dolmatov werd, volgens Justitie, dood aangetroffen in het detentie- en uitzetcentrum te Rotterdam.
      • Waar precies? In zijn kamer, in een andere ruimte?
      • In welke positie (zittend, liggend, hangend)?
      • Wanneer en hoe is vastgesteld dat het hier om een zelfmoord ging?
      • Welke andere mogelijke oorzaken (natuurlijke dood, andere onnatuurlijke dood) zijn onderzocht?
      • Wat waren de redenen om deze oorzaken uit te sluiten?
      • Waar worden in het detentie- en uitzetcentrum camera's opgehangen en wat zijn de criteria hiervoor?
      • Was de aanwezige staf op de hoogte van de geestelijke staat van Aleksandr Dolmatov?
      • Welke middelen had Aleksandr Dolmatov tot zijn beschikking om zelfmoord te kunnen plegen?
    • Er is in de berichtgeving sprake van een afscheidsbrief.
      • Wanneer werd de afscheidsbrief gevonden?
      • Hoe is vastgesteld dat Aleksandr Dolmatov deze brief heeft geschreven?
      • Waar werd de afscheidsbrief gevonden?
      • In welke taal was de afscheidsbrief geschreven?
      • Is de afscheidsbrief vertaald?
      • Zo ja, wie heeft de afscheidsbrief vertaald?
      • Welke redenen werden aangegeven in de afscheidsbrief?
      • Hoe is er uitgesloten dat angst voor consequenties in Rusland redenen waren?
      • Is de brief geanalyseerd door een deskundige (bijvoorbeeld een psycholoog op het gebied van suïcide)?
      • Wat zijn de redenen om uit te sluiten dat Aleksandr Dolmatov bang was voor zijn terugkeer naar Rusland?





    Reacties
    De OVSE trekt de conclusie dat de verkiezingen niet eerlijk zijn verlopen  (http://www.osce.org/odihr/elections/88661), maar dat is niet echt een verrassing. Evenmin is het resultaat een verrassing. Hier hadden we Nostradamus niet voor nodig. Rusland gaat nog zes, misschien wel twaalf jaar Poetin tegemoet. Zestig procent vindt dat misschien prima, de rest ziet er als een berg tegenop. Maar elke wolk heeft een zilveren randje. En deze donderwolk dus ook.
     
    Allereerst toont de uitslag nogmaals aan, dat de steun voor Poetin in de steden laag is. Daar zou het tot een tweede ronde zijn gekomen. En binnen Moskou, bijvoorbeeld, valt op dat er opvallend slechte resultaten voor Poetin zijn in de rijkere buurten. Daar scoort Prochorov opvallend goed. Poetin's steun komt vooral vanuit de buitenwijken, waar mensen met de lagere inkomens wonen. Dit is goed nieuws, nogmaals bevestigt dat de midden- en hogere inkomensklasse Poetin zat is. En deze groep zal in zes jaar flink groeien.
     
    Maar er is meer goed nieuws.
     
    Presidentskandidaten als Zjoeganov (communisten) en Zhirinovski (ultra-nationalisten) legden zich bij vorige verkiezingen elegant neer bij het resultaat. Gevolg was dat de president volle steun kon genieten. Poetin had hier dus politieke vrienden aan. Die vriendschap lijkt over. Beide heren hebben zich in keiharde bewoordingen uitgelaten over de verkiezingen en de grootschalige fraude. Zhirinovski, een van de trouwste metgezellen van Poetin, noemde deze een "vijand van Rusland." En opmerkelijk genoeg deed hij dat in een live-uitzending van de staatstelevisie, waarin beiden trouwens ruim baan kregen om tekeer te gaan. Poetin is dus dit keer belangrijke politieke vrienden kwijtgeraakt en lijkt de controle over de staatstelevisie kwijt te raken. De tijd van alleenheerschappij lijkt dus voorbij.
     
    En nog meer.
     
    De oppositie's idee dat Poetin een bedrieger en dief is, is gisteren door Poetin en zijn aanhangers nogmaals gevoed. Poetin zal dit keer de fraude zeker niet in eigen persoon geïnitieerd en geregisseerd hebben. In tien jaar is de Power Vertical verworden tot een geoliede machine, die min of meer automatisch draait. Als Poetin roept dat-ie moet winnen, dan wordt er met die boodschap aan de slag gegaan door gouverneurs, burgemeesters, ambtenaren, jeugdorganisaties en bazen. Poetin is echter de enige die de machine kan stoppen. Één woord van hem en er was geen bus met draaideurstemmers naar Moskou gekomen en geen stembiljet zou zijn gekopieerd. Poetin zou ervan hebben geprofiteerd, want niemand zou hebben kunnen zeggen dat het een "vieze" overwinning was. Poetin heeft een reden gehad om niet op de "stop-knop" te durven drukken: hij zou daarmee zijn belangrijkste aanhangers afdanken. Dat was waarschijnlijk niet geaccepteerd. Hij is dus onlosmakelijk verbonden met dit circuit van handjeklap en gesjoemel en komt daar niet vanaf. Hiermee voedt hij zijn tegenstanders.
     
    En dan nog dit.
    Medvedev's aanblijven werd lang betwijfeld. Het leek erop alsof Poetin anderen om zich heen zou gaan verzamelen. Dat Medvedev toch weer plaatsneemt op de tandem geeft aan dat Medvedev's invloed groeiende is. Met nog twee maanden presidentschap voor de boeg, heeft Medvedev opdracht gegeven dat de rechtzaak tegen Khodorkovski opnieuw bekeken moet worden. Zo ook die van 31 andere mensen, die volgens de oppositie en mensenrechtenorganisaties politieke gevangenen zijn. Vòòr 1 april moet dit klaar zijn. Dit doen op de dag na de verkiezingen kan Poetin niks anders dan een grote kater geven. Medvedev wordt premier, voorzitter van de Doema. Een Doema die voor de helft bestaat uit mensen van Verenigd Rusland, en voor de andere helft uit een oppositie die het nu menens lijkt te worden.
     
    Kortom, Poetin gaat weer voorop de tandem zitten, maar het wordt dit keer anders. De wind komt van voren, de banden lopen langzaam leeg, de ketting roest, er zijn meer hobbels op de weg en de persoon achterop gooit propjes.
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl